Nowe zasady obliczania zawartości materiałów z recyklingu w bateriach – stanowisko PIPC w konsultacjach KE
Komisja Europejska poddała konsultacjom projekt rozporządzenia delegowanego ustanawiającego metodykę obliczania i weryfikacji zawartości materiałów pochodzących z recyklingu w bateriach. To kolejny etap wdrażania rozporządzenia (UE) 2023/1542 w sprawie baterii i zużytych baterii, które ustanawia obowiązkowe poziomy zawartości kobaltu, litu, niklu i ołowiu pochodzących z recyklingu w określonych kategoriach baterii. Pierwszy zestaw wymogów ma mieć zastosowanie od 2031 r., a kolejny od 2036 r.
Aby wymagania te mogły być stosowane w praktyce, konieczne jest określenie wspólnych zasad dotyczących sposobu obliczania i weryfikacji zawartości materiałów z recyklingu, a także dokumentowania tych danych. W ramach konsultacji projektu Polska Izba Przemysłu Chemicznego przekazała Komisji Europejskiej swoje uwagi.
PIPC popiera cel zwiększenia wykorzystania materiałów pochodzących z recyklingu w bateriach oraz wzmacniania obiegu zamkniętego w europejskich przemysłowych łańcuchach wartości, jak również ustanowienie jasnej, wiarygodnej i zharmonizowanej metodyki obliczania i weryfikacji zawartości materiałów z recyklingu w bateriach. Izba podkreśla, że przemysł chemiczny odgrywa istotną rolę w tych łańcuchach, między innymi poprzez przetwarzanie, rafinację, oczyszczanie i przekształcanie surowców oraz półproduktów wykorzystywanych do produkcji baterii.
Przemysł chemiczny jest istotnym elementem łańcucha wartości baterii – m.in. poprzez przetwarzanie, rafinację, oczyszczanie i przekształcanie surowców oraz półproduktów wykorzystywanych do ich produkcji. Materiały mogą przechodzić przez kolejne procesy wydobywcze, metalurgiczne, rafinacyjne, chemiczne i recyklingowe, zanim ostatecznie zostaną wykorzystane w materiałach do produkcji baterii. Dlatego PIPC zwraca uwagę, że metodyka powinna odzwierciedlać realia zintegrowanych przemysłowych łańcuchów wartości.
Izba zaleca, aby metodyka w swoich ostatecznych ramach odpowiednio uwzględniała przemysłowe produkty uboczne i pozostałości procesowe w przypadkach, gdy w sposób możliwy do wykazania zastępują one surowce pierwotne, przy jednoczesnym zachowaniu skutecznych zabezpieczeń przed podwójnym liczeniem i zapewnieniu identyfikowalności.
PIPC postuluje również ustanowienie jasnych zasad rozliczania przemysłowych produktów ubocznych i pozostałości procesowych, które mogą być ponownie wykorzystywane w innych procesach produkcyjnych, mimo że nie mają statusu odpadu. Metodyka powinna pozwalać na odpowiednie uwzględnienie takich materiałów, a jednocześnie zapewniać przejrzystą dokumentację, identyfikowalność i ochronę przed podwójnym liczeniem.
Istotne jest również rozróżnienie materiałów, które jedynie krążą między kolejnymi etapami tego samego procesu produkcyjnego, od tych, które faktycznie zastępują wykorzystanie nowych surowców pierwotnych. Materiały krążące wewnętrznie w zintegrowanym systemie produkcyjnym nie powinny być traktowane jako nowe wsady surowców pierwotnych za każdym razem, gdy trafiają do kolejnego etapu procesu.
Jednocześnie nowa metodyka nie powinna tworzyć zachęt regulacyjnych ani ekonomicznych do nadawania użytecznym materiałom przemysłowym statusu odpadów wyłącznie po to, by mogły one zostać zaliczone do zawartości materiałów pochodzących z recyklingu. Takie działanie byłby sprzeczne z celami zapobiegania powstawaniu odpadów i efektywnego gospodarowania zasobami, a także stawiać w niekorzystnej sytuacji europejskich producentów, którzy już opracowali zintegrowane modele produkcji, oparte na bezpośrednim odzysku i ponownym wykorzystaniu wartościowych strumieni materiałów.
PIPC podkreśla również konieczność opracowania jasnych zasad dotyczących materiałów zawierających nikiel i ołów, pochodzących ze zintegrowanych procesów przemysłowych. Zasady powinny obejmować sposób ich identyfikacji, rozliczania, identyfikowalności i przypisywania, a jednocześnie zapobiegać podwójnemu liczeniu.
Ostateczne ramy obliczania i weryfikacji zawartości materiałów pochodzących z recyklingu w bateriach powinny odpowiednio uwzględniać przemysłowe produkty uboczne i pozostałości procesowe, które przyczyniają się do zastępowania surowców pierwotnych, rozróżniać rzeczywiste wykorzystanie materiałów w obiegu zamkniętym od wewnętrznego obiegu procesowego oraz unikać tworzenia zachęt do klasyfikowania użytecznych materiałów przemysłowych jako odpadów wyłącznie w celu uzyskania uznania ich za materiały pochodzące z recyklingu.
Jasne zasady w tym zakresie są potrzebne dla zapewnienia pewności prawa, jak i skutecznego wspierania gospodarki obiegu zamkniętego.
Dyrektor
